ส่วนประกอบหลักของโปรตีนของคาร์บอนไฮโดรเจน

การตกผลึกของโปรตีนเป็นวิธีการที่โดดเด่นในการแก้โครงสร้างโปรตีนตั้งแต่ปีพ. ศ. 2501 การปรับปรุงเมื่อเวลาผ่านไปเนื่องจากแหล่งรังสีเอกซ์เติบโตขึ้นอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นทำให้สามารถกำหนดโครงสร้างได้แม่นยำยิ่งขึ้น เพื่อตรวจสอบโครงสร้างโปรตีนนักวิทยาศาสตร์วัดว่ารังสีเอกซ์เช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นหรือกระเด็นออกอะตอมอะตอมในตาข่ายผลึกที่ได้รับคำสั่ง

ประกอบด้วยสำเนาของโมเลกุลโปรตีนเดียวกันจำนวนมากเรียงกันในลักษณะเดียวกัน รูปแบบการเลี้ยวเบนบ่งบอกข้อมูลเกี่ยวกับที่ตั้งของอะตอม แต่มันก็ไม่เพียงพอแก้ปัญหานี้ได้โดยการรวบรวมข้อมูลเฟสจากการกระเจิงแบบต่างๆเรียกว่าการกระเจิงแบบผิดปกติ การกระเจิงของความผิดปกติเกิดขึ้นเมื่ออะตอมที่หนักกว่าส่วนประกอบหลักของโปรตีนของคาร์บอนไฮโดรเจนและไนโตรเจนดูดซับและปล่อยรังสีเอกซ์บางส่วนออกมา สิ่งนี้เกิดขึ้นเมื่อพลังงานเอ็กซเรย์ใกล้เคียงกับพลังงานที่อะตอมหนักเหล่านั้นต้องการดูดซับ นักวิทยาศาสตร์บางครั้งเทียมใส่อะตอมหนักเช่นซีลีเนียมหรือแพลทินัมเข้าไปในโปรตีนเพื่อจุดประสงค์นี้ แต่อะตอมกำมะถันซึ่งปรากฏตามธรรมชาติในโมเลกุลโปรตีนสามารถสร้างสัญญาณเช่นนี้ได้แม้ว่าจะอ่อนแอกว่า แม้ว่าสัญญาณผิดปกติเหล่านี้จะอ่อนแอคริสตัลขนาดใหญ่มักจะมีสำเนาของโปรตีนเพียงพอกับอะตอมกำมะถันเพียงพอที่จะทำให้พวกเขาวัดได้